Tα Bήματα

Hoy quiero transmitirles un bonito poema del neohelénico poeta Konstantin P. Kavafis que me gusta especialmente. La traducción es al catalán, y si no la entienden se aguantan o miran la inglesa en esta página. Quizás cuando haga algo de griego moderno me pongo a traducirlo, pero por ahora lo único que les puedo decir es κιλολολου.

Tα Bήματα

Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.

Aλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Aηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμιςμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

ELS PASSOS

En un llit de banús, que adornen
àguiles de coral, amb son profund
dorm Neró -inconscient, tranquil, feliç:
en plena dolor de la salut carnal
i tot el bell ardor de la jovença.

Però la galeria d'alabastre, que tanca
l'antic larari dels Aenobarbs,
els seus Lars que estan neguitosos!
Tremolen els minúsculs déus domèstics
i proven d'amagar
llurs figuretes insignificants.
Perquè han sentit un so de mal auguri,
un so mortal que puja les escales:
un passos com de ferro, que els graons en trontollen.
I amb el cor apoquit els pobres Lars s'enfonyen
cap al fons del larari,
l'un amb l'altre ensopeguen, debateguen,
cauen l'un sobre l'altre els minúsculs deuets;
perquè han comprès quin és aquell so que s'apropa,
ja coneixen que són els passos de les Fúries.

Atemorizado por la ira de las Euménides se esconde Zeus portaégida que amontona las nubes.